|
|
Multimedia na stronach WWW - kurs
|
SMIL (Synchronized Multimedia Integration Language)
SMIL jest językiem opartym na XML, przystosowanym do komponowania
multimedialnych prezentacji, złożonych z rozmaitych plików -
dźwięku, tekstu, wideo, animacji czy grafiki.
SMIL 1.0 stał się oficjalną rekomendacją World Wide Web Consortium
w czerwcu 1998, SMIL 2.0 - w sierpniu 2001.
7 stycznia 2005 pojawiła się rekomendacja SMIL 2.0 Second Edition.
Polecenia języka SMIL pozwalają na określanie zależności czasowych
oraz układu przestrzennego poszczególnych elementów prezentacji
RealMedia, a także wybór wariantu pliku odpowiedniego dla naszej
szybkości łącza, tworzenie w obrębie prezentacji odsyłaczy, które
po kliknięciu prowadzić mogą do innych strumieni multimedialnych
lub do stron WWW itd.
Prezentację SMIL można stworzyć posługując się zwykłym edytorem
tekstu lub specjalnym edytorem SMIL (np. SMIL Presentation Wizard
firmy Real Networks). Dokumenty SMIL zapisujemy z rozszerzeniem
*.smi lub *.smil.
Dokumenty te wywołuje się za pomocą standardowych odsyłaczy umieszczonych
na stronach HTML-owych a do ich ostworzenia konieczna jest wcześniejsza
instalacja RealPlayera.
przykład
W samym dokumencie SMIL za pomocą specjalnych poleceń
zdefiniowana jest dokładna konfiguracja poszczególnych źródeł danych
multimedialnych. Oprócz samego układu strony mechanizm SMIL troszczy
się także o scenariusz prezentacji.
Istnieje więc możliwość dokładnego ustalenia, kiedy i w jakiej
kolejności mają być uaktywniane poszczególne multimedialne elementy
strony.
SMIL nie interesuje się natomiast obsługą formatów danych multimedialnych
pochodzących z różnych źródeł; zadanie to pozostaje domeną przeglądarki
i dołączonych do niej pluginów. W standardzie SMIL można jedynie
określić jakość danego źródła (np. 8- lub 16-bitowy sygnał audio),
przy czym w ramach tej samej etykiety mogą być definiowane nagrania
o różnej jakości. Program odtwarzający może wówczas wybrać takie
parametry danych, które będą najlepiej odpowiadały przepustowości
określonego łącza internetowego.
Pod względem syntaktycznym strona SMIL ma taką samą strukturę jak
dokument HTML. Podobnie jak w przypadku standardu HTML, sekcja Body
zawiera konkretne szczegóły dotyczące prezentacji danych. Za pomocą
odpowiedniego elementu definiuje się tu np. rodzaj odtwarzanego
sygnału multimedialnego: parametr audio określa źródło dźwięku,
a wideo - sygnał wizyjny.
Obiekty multimedialne mogą być także opisywane przez inne elementy:
animation, img, ref, text oraz textstream. Każdemu z nich musi zostać
przyporządkowane przynajmniej źródło danych (do tego celu - tak
jak w języku HTML - służy parametr src). W najprostszym przypadku
wywołanie pliku wideo wygląda więc następująco: <video src="film.avi"/>
. Polecenie to można oczywiście uzupełnić wieloma innymi dodatkowymi
informacjami. Za pomocą deklaracji begin="10s" możemy
np. określić, że odtwarzanie danego pliku ma nastąpić dopiero po
upływie 10 sekund. Dla nielimitowanych czasowo urządzeń (czyli wszystkich
z wyjątkiem obiektów audio i wideo) można ponadto za pośrednictwem
parametru dur ograniczyć czas ich aktywności, np. do 20 sekund (dur="20s").
Takie rozwiązanie jest oczywiście przydatne przy tworzeniu prezentacji
graficznych.
Korzystając z elementu <SEQ> , możemy także ustalić odpowiednią
kolejność, jeśli dwa lub więcej obiektów na jednej stronie SMIL
ma być odtwarzanych sekwencyjnie.
W przedstawionym niżej przykładzie zastosowano ten mechanizm do
obsługi dwóch klipów wideo:
<smil>
<body>
<seq>
<video src="film1.rm"/>
<video src="film2.rm"/>
</seq>
</body>
</smil>
W przeciwieństwie do etykiety <SEQ> , element <PAR>
umożliwia równoległą prezentację kilku obiektów. Dopiero użycie
synchronizujących elementów <PAR> i <SEQ> w połączeniu
z czasowymi parametrami (begin lub dur) pozwala w pełni wykorzystać
potencjał techniki SMIL.
Złożenie przykładowej audycji
|
