Multimedia - formaty

W przeciwieństwie do grafiki, gdzie ustalił się jednolity, niezależny od platformy standard (GIF, JPEG)- w przypadku plików dźwiękowych na stronach WWW rywalizowały ze sobą trzy konkurencyjne formaty plików:

• WAV - charakterystyczny dla platformy Windows,
• AU - wywodzący się ze środowiska unixowego (stacji roboczych firmy Sun Microsystems),
• AIFF - format Macintosha.

Wszystkie te trzy rodzaje plików wciąż możemy spotkać w Sieci, choć od dłuższego już czasu wszystkie one są skutecznie wypierane przez inny format - MPEG Audio Layer 3 - czyli popularny MP3.

Mimo zapowiedzi pojawienia się nowego formatu MP4 i konkurencji ze strony TwinVQ, "empetrójki" są chyba najbardziej w tej chwili rozpowszechnioną postacią plików dźwiękowych w Sieci i zdają się mieć spore szanse na zostanie wspólnym, ponadplatformowym standardem plików dźwiękowych dla Internetu.

Podobnie jak w przypadku plików dźwiękowych, także i w przypadku plików wideo rywalizuje ze sobą kilka formatów. Jednym z najbardziej popularnych jest macintoshowy format QuickTime (MOV); dorównuje mu popularnością niezależny od platformy standard MPEG. Stosunkowo najmniej jest plików w formacie Video for Windows (AVI). Korzystanie z tych plików wymaga oczywiście - podobnie jak w przypadku plików dźwiękowych - posiadania w systemie odpowiedniej aplikacji do ich odtwarzania; współczesne programy do odtwarzania multimediów radzą sobie na ogół ze wszystkimi trzema formatami. Pliki wideo mogą naturalnie zawierać także ścieżkę dźwiękową; mogą też być jej pozbawione i zawierać tylko obraz.

Analogicznie do plików dźwiękowych, pliki wideo mogą być skompresowane lub nieskompresowane; wyjątkiem jest tu format MPEG, który z definicji jest zawsze formatem skompresowanym. Kompresja plików wideo obejmuje nie tylko kompresję obrazów pojedynczych klatek (tej np. w plikach AVI często się nie stosuje), ale także kompresję różnic między poszczególnymi klatkami. W przeciwieństwie do obrazu na taśmie filmowej czy w analogowej technice wideo, w cyfrowym wideo zazwyczaj tylko co pewną liczbę klatek pojawia się klatka "pełna", zawierająca kompletny obraz, natomiast pozostałe klatki zawierają tylko różnice pomiędzy obrazem bieżącym i poprzednim. Znakomicie redukuje to ilość danych, które trzeba zapisać.