R. Cialdini w swojej książce „Wywieranie wpływu na ludzi” sformułował siedem zasad, jakie wykorzystują specjaliści od PR, aby wywierać wpływ na ludzi:
1. Zasada wzajemności. Ludzie uważają, że powinni odpowiednio odwdzięczać się osobie, która zrobiła coś dla nich. W public relations zasadę tą stosuje się dość często. W tej zasadzie chodzi o wywołanie reakcji u odbiorców na działania ze strony przedsiębiorstwa. W przypadku klienta odwzajemnieniem może być nabywanie produktów firmy lub korzystanie z jej usług. Przekazywanie informacji, że firma udziela się charytatywnie, dba o środowisko naturalne, nie testuje produktów na zwierzętach, stosuje ekologiczne opakowania, wspomaga czerwony krzyż itp., ma na celu nakłonienie odbiorcę informacji do preferowania konkretnej firmy właśnie za te cechy. Czuje on, że jest też coś firmie winien za tak „bezinteresowne” działania.
2. Zasada zaangażowania i konsekwencji. Ludzie czują wewnętrzny nacisk na bycie konsekwentnym. Według tej zasady trudno jest zmienić wcześniej podjętą decyzję. Dlatego też duże znaczenie ma pierwsze wrażenie i przedstawienie firmy w pozytywny sposób. Przekonanie odbiorcę, że firma jest solidna i zasługuje na uwagę, najlepiej jest to osiągnąć w grupie osób niezaangażowanych i popierających firmę. Trudno jest tego dokonać w jeśli konsument ma już złe doświadczenia z firmą lub jej produktami. Działania public relations podejmowane dopiero w sytuacji kryzysowej, są często zbyt późne. Dlatego warto tworzyć systematycznie pozytywny wizerunek o firmie, a wtedy drobne niepowodzenia będą jej częściej wybaczane, a klienci będą konsekwentnie bronić swojego dotychczasowego, pozytywnego wizerunku na temat danej firmy.
3. Zasada społecznego dowodu słuszności. Czy coś zostanie postrzeżone pozytywnie czy negatywnie zależy od tego jak inni to odbiorą. Badania pokazują, że tylko 5% ludzi to inicjatorzy, natomiast 95% to imitatorzy, którzy reputację firmy oceniają według tego co myślą inni i jak jest przez nich postrzegana dana marka. Duży wpływ na to jak będzie postrzegana marka mają tzw. liderzy opinii.
4. Zasada lubienia i sympatii. Ludzie chętniej spełniają prośby ludzi, których znają i lubią. Przekaz reklamowy, będzie skuteczniejszy w sytuacji, gdy firma cieszy się sympatią klientów, którzy są informowani o wydarzeniach w firmie i zamierzeniach produkcyjnych.
5. Zasada autorytetu. Ludzie są ulegli wobec autorytetów. Przedsiębiorstwo może wykorzystać zasadę autorytetu, angażując rzeczywisty autorytet w danej dziedzinie lub używając jedynie symboli autorytetu. Firmy stosujące tą zasadę zatrudniają naukowców i profesorów, aby promowali ich produkty, np. naukowcy, są często widoczni w reklamach past do zębów czy proszków do prania.
6. Zasada niedostępności. Ludzie chętnie przypisują większą wartość temu, co staje się dla nich niedostępne. Uważa się, że rzeczy trudniejsze do uzyskania są cenniejsze. Potęguje to też wyobrażenie, że można by coś utracić na zawsze. Zasada wykorzystywana jest najczęściej w reklamie, gdy firma stara się przekonać klienta, że czas promocji niedługo minie, czy też, że ilość towaru objęta promocją jest ograniczona. Uważa się, że przedsiębiorstwo powinno pozostać dla otoczenia w jakiejś części tajemnicze, nie w pełni odkryte.
7. Zasada maksymalizacji własnego interesu. Ta zasada polega na tym, że ludzie chcą uzyskać jak najwięcej, za jak najmniejszą cenę. W określonym postępowaniu, podjętym przez firmę, klient czy inna osoba jej otoczenia musi odnaleźć swój osobisty interes. Osoby odpowiedzialne za public relations powinny mieć na uwadze, że odbiorcy informacji nie interesuje, że firma jest wspaniała i zasługuje na uznanie, ale co z tego wynika dla niego. Ten punkt powinien dominować przede wszystkim w materiałach prasowych i wypowiedziach dla prasy.
Działania public relations na rzecz marki mają doprowadzić do stworzenia klimatu społecznej przychylności dla niej, budowania zaufania, umacniania wiarygodności, podkreślania jej statusu i prestiżu; jednym słowem – kreowania jej reputacji. W słowniku wyrazów bliskoznacznych pojęciu „reputacja” przypisano także takie określenia, jak: wyróżniająca opinia, renoma, dobre imię, rozgłos, sława. Mimo iż mają one wyraźny społeczny i humanistyczny charakter, to jednak są wykorzystywane i odnoszone przede wszystkim do rynkowej praktyki funkcjonowania marki. A ta, chociaż coraz wyraźniej akcentuje społeczną odpowiedzialność wytwórców, harmonijnie wplata się w otoczenie, nigdy przecież nie zrezygnuje z nadrzędnego celu swego istnienia – utrzymania istniejących klientów, zdobywania nowych, stałego zwiększania sprzedaży, zdobywania przewagi konkurencyjnej, Jednym słowem – zawłaszczanie rynku.